Św. Ojciec Pio Francesco Forgione urodził się w Pietrelcinie 25 maja 1887 roku, Od narodzin był słaby i chorowity. Pochodził z prostej, ubogiej rodziny.Mając 15 lat zdecydował się poświęcić służbie Bożej w zakonie kapucynów. Pragnął być kapłanem i naśladowcą św. Franciszka. W 1910 roku, po studiach seminaryjnych, przyjął święcenia kapłańskie.Jako zakonnik odznaczał się wielką gorliwością i z oddaniem, pełnił posługę pojednania ludzi z Bogiem w sakramencie pokuty. Dużo się modlił i równocześnie przeżywał tajemnicze cierpienia. Lekarze nie mogli dociec przyczyn choroby. Był niezwykłym apostołem modlitwy za grzeszników, ofiarowywał za nich swoje cierpienia.

Założył Grupy Modlitwy - zrzeszenie religijne osób modlących się za Kościół i o nawrócenie grzeszników.Całą swą nadzieję Ojciec Pio złożył w Bogu, który dla niego stał się wszystkim, tak w życiu, jak i w śmierci. Droga jego pełnego zaufania Chrystusowi dokonała się poprzez fizyczne i duchowe cierpienie, a została oczyszczona w mistycznym doświadczeniu nocy ciemnej.Umarł w San Giovanni Rotondo 23 września 1968 roku. Ojciec Pio został ogłoszony błogosławionym 2 maja 1999 roku, a kanonizowany 16 czerwca 2002 roku.

„Nie ufam nikomu, oprócz Tego, który jest Życiem, Prawdą i Drogą; i proszę Go o wszystko i Jemu się oddaję od kiedy był i jest Wszystkim dla mnie”Ojciec Pio zawsze był przepełniony bezgraniczną ufnością do Boga, Dwa życiowe doświadczenia zmieniły jego rozumienie i praktykowanie cnoty nadziei: pierwsze było związane z realnym zagrożeniem utraty życia z powodu słabego stanu zdrowia, zaś drugie – o charakterze mistycznym – wypływało z faktu przeżywanej tzw. nocy ciemnej. Podczas trwania nocy ciemnej Ojciec Pio, mimo iż odczuwał duchowe ciemności, to odkrywał w cnocie nadziei siłę duszy, która pomagała mu w zdaniu się na Pana oraz umacniała wiarę i ożywiała miłość. „Módl się, żyj nadzieją, nie martw się.”.