Wspomnienie uczestnika

Podróż. Jest 18.08.2013 r., ok. godziny 23:00. Na peron dworca Wrocław Główny wjeżdża pociąg Rozewie relacji Wrocław Główny – Hel. Wsiadam do wagonu z kuszetkami. Uff, nie dość, że miejsce, to jeszcze leżące, a na peronie dziki tłum. Mam środkowy poziom na wysokości okna. Nie mogę spać, jest zbyt duszno, a próby otwarcia okna kończą się trzaśnięciem przez współpasażera z miejsca powyżej.

W Tczewie „pobudka”, wychodzę na korytarz, tam jest chociaż trochę tlenu… Do Pucka już niedaleko, ale podróż dłuży się niemiłosiernie. Co to jest za koniec świata? Około 8:30 dojeżdżam: mój wagon zatrzymuje się tuż za peronem, więc po otwarciu drzwi, z torbą przewieszoną przez ramię, zeskakuję na trawę. Oprócz mnie z całego pociągu wysiadają jeszcze dwie osoby. Dochodzę do betonowego peronu.

Wita mnie biała, rdzewiejąca tabliczka PUCK i obdrapany dworzec… Do ośrodka Delfin, gdzie mam być zakwaterowany, jest około kilometr,  postanawiam iść pieszo. Niedziela, ok. 9:00, idę przez zupełnie wyludnione miasteczko. Czemu tu nikogo nie ma? Przecież to jest nad morzem, przecież jest sierpień!? Mijam jeden cmentarz, drugi… Co to za dziura?!

Mam nadzieję, że chociaż te warsztaty coś dadzą… – pomyślałem. Jak to się nazywa? Aeropag? Spojrzałem na program. A nie… Areopag Etyczny – jeden pies. Jakie miałem oczekiwania? Żadne – wtedy jeździłem na wszystkie szkolenia, kursy i konferencje, jakie wpadły mi w ręce. (…)

Wtedy nie wiedziałem, że te 83 zł wydane na bilet PKP to najlepsza inwestycja życia. Bilet na podróż, która zrewolucjonizowała wszystkie moje plany na życie, zdeterminowała specyfikę i formę wykonywania zawodu, podejście do rozmowy, czasu i przemijania. Pokazała, że zawsze jest przestrzeń do dialogu i działania.

A ta „dziura” – Puck? To tu pierwszy raz w życiu przekroczyłem drzwi hospicjum (20.08.2013 r.). To tu poznałem ks. Jana i @dr_strus, Piotra, @pa_nik, @nowak_szymon. Dziś to miejsce moich osobistych pielgrzymek.

Życie uwielbia zaskakiwać!

Kto w tym roku kupi bilet? Areopag zrobi resztę!